در كتاب كارنامه و خاطرات هاشمی رفسنجانی سال 1363 با عنوان "به سوی سرنوشت" ــ که چهارمین عنوان از مجموعه خاطرات آیت*الله هاشمی رفسنجانی است ــ نگارنده در بخش ضمائم به نامه نگاری استاد شهریار با خود و همچنین پاسخ خود به استاد اشاره کرده است.

بنا بر این گزارش در صفحه 530 کتاب در خصوص سرودن شعر استاد شهریار برای آیت الله هاشمی رفسنجانی آمده است:

این شعر با عنوان "پای خطبه*های حجت الاسلام رفسنجانی" توسط استاد محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار در سال 1363 سروده شده است. شعر مزبور و پاسخ آقای هاشمی چنین است.




ای غریو تو ارغنون دلم / سطوت خطبه*ات، ستون دلم

خطبه*های نماز جمعه*ی تو / نقشه حمله با قشون دلم

چه فسونی است در فسانه*ی تو / که فسانه *است از او فسون دلم

با دلی لاله*گون، تو را گوشم / ای لبت، لعل لاله*گون دلم

چشم از نقش تو، نگارین است / می*نگارد، مگر به خون دلم

عقل من، پاره می*کند زنجیر / که به سر می*زند، جنون دلم



من هم از آن فن و فنون دانم / که جنون زاید از فنون دلم

کلماتت، چو تیشه*ی فرهاد / می*شکافند، بیستون دلم

و ز مواعظ که می*کنی، آن گاه / صبر می*زاید از سکون دلم

انقلاب من، از تو اسلامی است / که حریفی به چند و چون دلم

گوهر شبچراغ رفسنجان / ای چراغ تو، رهنمون دلم

کفه*ای، هم*تراز خامنه*ای / در ترازوی آزمون دلم

بازوان امام، آنکه دگر / بی*قرین است و در قرون دلم

چشم امیدی و چراغ نوید / هم شکوهی و هم شکون دلم


در رکوع و سجود خامنه*ای / من هم از دور سرنگون دلم

خاصه، وقت قنوت او کز غیب / دست*ها می*شود، ستون دلم

او به یک دست و من هزاران دست / با وی افشانم از بطون دلم

عرشیان می*کنند صف به نماز / از درون دل و برون دلم

من برونی نیم، خدا داند / کاین صلا خیزد از درون دلم

من زبان دلم، ولی افسوس / بس که بی همزبان، زبون دلم

پیرم از چرخ واژگون و علیل/ بشنو از بخت واژگون دلم

چون کمانی خمیده*ام، لیکن / تیر آهی است در کمون دلم

طوطی عشقم و زبان از بر / جمله ما کان و ما یکون دلم

در ترازوی سنجشم مگذار / ای کم عشق تو، فزون دلم

درس من خارج است و حاشیه نیست / که دگر فارغ از متون دلم

دگرم بخشی از تن و جان نیست / دل به جانان رسیده جون ِ دلم

"شهریارم" لسان حافظ غیب / شعر هم، شأنی از شئون دلم

__________________

تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت ؟ / تا به کی بازیچه بودن توی دست سرنوشت

تا به کی با ضربه های درد باید رام شد / یا فقط با گریه های بی قرار آرام شد

بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار / خسته از این زندگی با غصه های بی شمار

دمشون گرم چه حالی می کردن با هم!!!

__________________
امضا ندارم فعلا